آيا از قريب به يكصد سال تجربه ناكام دستيابي به آزادي و دمكراسي، درسي كه به سود فردا آيد آموخته‌ايم؟ آيا امروز هم پس از ضايعه انقلاب نافرجام و مصيبت جمهوري اسلامي، هنوز ميشود به سادگي دوران قبل از انقلاب گناه همه مصائب و گرفتاريها را به گردن « خارجيها »، « مرتجعين » و « حكومتهاي دست نشانده بيگانگان » انداخت و از خود دفع هرنوع مسئوليت كرد؟ لااقل من به نوبه خود گمان ميكنم ديگر نمي‌توان به اين سادگيها از كنار مسائل گذشت.

ما امروز در دنيائي زندگي مي‌كنيم كه در آن « فرديت » و اهميت انسان به عنوان بزرگترين معيار ارزشها و بارزترين نشانه عصرنوين شناخته شده است. حيثيت و شرف هر انساني شناخته‌ترين ارزش جوامع امروزيست. از اينرو بزرگداشت و احترام به تمام حقوقي كه به عنوان حقوق « لايتجزاي انساني » معروف شده‌اند ما را از جوامع ديگر كه در آنها « ملت » يا « نژاد »، « امت » يا « طبقه » معيار ارزشها بوده و هست متمايز ميسازد.

اساس دمكراسي و آزادي بر پايه همين تمايز در سيستمهاي ارزشي جوامع بنا شده است.

(از: زنده‌ياد سياوش كسرائي)